Kynokliq, eigentijdse inzichten, advies & begeleiding voor baas en hond

Dagboek van een opvangpup

Onderstaande tekst is 'geschreven door' Blondie, een terriërkruising die in 2002 via een stichting even bij me was totdat er zich een nieuw baasje voor haar aandiende. Zij werd vanuit Spanje in Nederland geadopteerd, maar helaas vrijwel direct weer afgestaan door haar kersverse baasjes. Blondie was niet levendig en speels genoeg en bang voor van alles en nog wat. zó'n hond wilden ze niet.
Ondanks dat de stichting potentiële eigenaars waarschuwt voor het feit dat vooral de door hen direct uit het buitenland geplaatste honden een behoorlijke gewenningsperiode nodig kunnen hebben (sommige honden hebben daar echt maanden voor nodig, maar in ieder geval zijn ze meestal de eerste paar dagen 'van slag'), komt het voor dat mensen toch te hoge verwachtingen hebben en/ of geen rekening houden met de achtergrond van de door hen uitgekozen hond.

Om enigszins een beeld te geven van hoe het een dergelijke 'adoptiehond' kan vergaan, heb ik namens Blondie dit dagboek' bijgehouden destijds. Natuurlijk heeft zij niet letterlijk gedacht wat hieronder is beschreven; we hebben het tenslotte nog steeds over een hond, met honden'gedachten' en -emoties. Maar ik heb geprobeerd om me in te leven in haar en haar ervaringen te vertalen naar wat voor ons mensen begrijpelijk is, zodat het wellicht een leerzaam verhaal kan zijn voor iedereen die overweegt een hond met een minder ideale achtergrond onder zijn hoede te nemen.

Maandag 9 september
Wat een paar dagen heb ik achter de rug zeg.. poehee.
O, ik zal me eerst even voorstellen: Hallo, ik ben Blondie, zoals mijn naam al zegt, een blondine. Ik heb iets van een terriër, ben afkomstig uit Spanje en ik zal een maand of 3 oud zijn. Ze zeggen dat ik op 10 juni geboren ben. Nou, dat kan ik me allemaal niet meer herinneren. Ik weet wel dat ik het niet zo naar mijn zin had in Spanje. Overal om me heen enge dingen en niemand die me duidelijk kon maken dat ik daar helemaal niet bang voor hoefde te zijn. En toen kwamen ze ons vangen, mij en mijn broertjes en zusjes. Ook erg eng hoor, al die mensen; ik wilde helemaal niet met ze mee!

Maar toen kwam ik in een huis waar nog meer honden waren, en katten, en die mensen daar waren eigenlijk best aardig. En je kan met ze spelen, en ze geven je aandacht, en eten. Eigenlijk helemaal zo naar nog niet. Maar net toen ik daar een beetje gewend was, moest ik, samen met heel veel andere honden, en gelukkig ook mijn broertjes en zusjes, in een auto. Ik wist niet waar we heen gingen, maar het duurde wel lang zeg! En het gaf een raar gevoel in mijn buik; ik werd helemaal naar en moest heel erg kwijlen. Mijn familie ook, dus dat zal wel normaal zijn.

Ok, auto stopt, wij er uit, dat was afgelopen zaterdag. Weer allemaal mensen en veel van hen namen een hondje mee. Ik dacht "Voor mij zal wel niemand komen; nou ik vind het best hoor, want hier zijn ook leuke honden en die Chantal is heel aardig". Maar ik mocht niet blijven. Er kwam een mevrouw en haar dochter. Die hadden mij uitgekozen en namen me mee. Wéér in een auto, wéér naar een andere plek.. Zou ik nou nooit rust krijgen? Ik trok me terug, wilde even met de hele wereld niks te maken hebben; veel te eng en te druk allemaal. Ik voelde me ook zo alleen, helemaal zonder mijn familie ineens. En ik was moe; ik wilde gewoon eens een tukkie doen.

Maar dat was niet goed volgens mij. ik moest geloof ik vrolijk en blij zijn en spelen en knuffelen. Nou, daar had ik even helemaal geen zin in! En ik had al helemaal geen zin om naar buiten te gaan. Zo'n leren ding om mijn nek, lang stuk er aan; ik kon geen kant meer op. Nou, ik bepaal mooi zelf wel waar ik heen loop. En als het ergens eng is, loop ik er dus niet heen. Zou jij toch ook niet doen?

Die mevrouw vond mij daardoor ineens niet meer zo leuk.. en toen moest ik weer weg. Ik mocht er nog 1 nachtje blijven, maar de volgende dag moest ik weer in de auto, weer kwijlen, weer een nieuw huis.. En daar ben ik nou sinds vanochtend. Ik heb het nog niet helemaal naar mijn zin, maar misschien kan het hier nog wel eens leuk gaan worden. Er is een hele grote andere blonde hond; ze komt ook uit Spanje, dus ik kan in ieder geval met haar praten. En ik heb fijn een eigen plek en als ik daar lig, hoef ik helemaal niks, behalve een beetje eten, een beetje slapen.. Ik hoef nergens voor op te passen, want het is er helemaal veilig. Niemand kan er bij, ook de 2 katten die hier wonen niet. Lekker rustig hoor!

Ik weet nog niet of ik het mens dat bij dit huis hoort ook aardig vind. Ik moest van haar wel mee naar buiten vandaag en ik moest nog meelopen ook. Maar dat deed ik lekker niet; geen zin, veel te eng. Ik bleef stokstijf staan en zij maar gek doen en met blaadjes friemelen en op zo' n gek, hoog toontje zeggen dat het hartstikke leuk is buiten. Nou mooi niet; eng vind ik het op de grond buiten! Dus ik dacht, als ik nou gewoon blijf zitten, dan geeft ze het wel op en word ik opgetild. Maar nee hoor, die mevrouw liep gewoon door! Tja, toen zat er niks anders op dan maar met haar mee te gaan. Ze moest wel een beetje trekken aan de riem en ik bleef wel wat spartelen, want ik ben zomaar niet overtuigd. Maar eerlijk gezegd vergat ik af en toe dat ik eigenlijk heel erg bang ben en dan huppelde ik vrolijk mee. Tja, die grote hond liep tenslotte ook gewoon door alsof er niks aan de hand was; misschien was dat ook wel zo. Maar als er andere honden of mensen aan kwamen, wist ik ineens weer waarom ik eigenlijk niet mee wilde lopen en bleef ik weer stokstijf staan. Gelukkig liepen die honden en mensen dan ook weer door, of gingen wij de andere kant uit. pffff..

Daarna mocht ik lekker eens even rondneuzen in het huis waar ik nou weer terecht was gekomen. Beetje gespeeld met die grote hond, Otivar, die is best aardig; beetje uit de hoogte, maar ja, ze is ook flink ouder dan ik, wel bijna 2 jaar schelen we. Dus ik moet af en toe een beetje bij haar slijmen: op mijn buik naar haar toe kruipen, beetje aan haar bek likken, op mijn rug rollen en soms een beetje brutaler, heb ik haar met mijn poten op haar kop getikt. Lachen joh!

O ja, we zijn ook nog boodschappen gaan doen, ik en de baas. Want alleen thuis blijven vind ik toch niet zo leuk. Ook al weet ik nog niet of ik die mevrouw wel leuk vind; het is vast veiliger bij haar dan om helemaal alleen thuis te blijven. Dus stopte ze me in een rugzak, hing die op haar buik en stapte op de fiets naar de dierenwinkel, want anders zou ik vanavond niks te eten hebben. En zo kon ik lekker rustig het verkeer enzo van een afstandje bekijken, misschien dat ik daar nog wel aan wen. Nou, ik ben nu wel erg moe; ik moet in mijn hok en kan dan fijn even slapen. Ben benieuwd wat morgen allemaal voor me in petto heeft. Of zou er vandaag nog meer gebeuren..???
Truste. ZZZzzzzzz...

Dinsdag 10 september
Zo, ik heb alweer een hele dag achter de rug zeg!
Eerst gisterenavond nog 2 keer wezen wandelen. Eerst alleen met die grote blonde en de baas en toen ben ik ontsnapt. Vond het toch niet zo leuk aan de stoeprand. Dus ik sprong weg, zomaar ineens, en ja hoor, die truc lukte. Riem glipte uit de baas haar handen en ik liep een stukje terug, want daar stonden struiken; kan je je fijn in verstoppen. Maar de baas kwam me achterna en ging voor de struiken zitten, wachtte even en omdat ik ook niet echt verder de struiken in kon, kon ze me weer pakken. Nou ja, dan maar weer mee naar huis. Maar ik heb mooi niet gepiest of gepoept. Poepen hoefde ik niet en piesen had ik al binnen gedaan.

En toen om 12 uur nog een keer, samen met de buurhond en buurvrouw. Dat was wel leuk eigenlijk. We gingen het park in en het was pikkedonker. Dus ik liep goed mee, want anders zou ik misschien nog verdwalen. Die grote honden gingen rennen, ikke niet. En die rare langharige Mechelaar van de buurvrouw wilde wel met me spelen, maar ik vond hem een beetje lomp. Nou, weer thuis, lekker in mijn hok en slapen.

Om 7 uur was ik klaarwakker. En die baas maar slapen. Nou, dat pik ik niet, wakker worden jij! Ik zette me een keel op, maar ze reageerde niet. Totdat ik stil was en toen kwam ze ineens naar me toe, pakte me op en we gingen samen naar buiten. Gelukkig op een rustig stuk ,zonder verkeer, dus kon ik na een stukje lopen fijn een plas doen. Gauw weer naar binnen, even spelen met die grote hond en toen was ik toch wel moe. Ben teruggegaan op mijn plaats en heb nog tot half 10 geslapen. Lekker hoor.

En eigenlijk was ik toen nog niet echt wakker, maar ik moest weer naar buiten. De grote hond ging ook mee. Ha fijn, weer het park in! Ik huppelde wat mee; het was wel prima zo. Maar toen zag ik ineens een mens met zo'n ding op wielen en een mensenpup er in. En van de andere kant kwam een grote hond en ik wist ineens ook niet meer of ik de baas nou wel kon vertrouwen. Dus ik deed die truc van gisteren weer en hop, daar zat ik in de struiken. Dit zal mijn tijd wel duren dacht ik, ik denk dat ik hier maar blijf. Hoewel. Ik kon wel rustig even poepen, dat was hard nodig zo langzamerhand. Maar de struiken prikten, aan de andere kant was water, met daarin schreeuwende eenden en de baas bleef gewoon staan. Toen ging ze zitten, met haar rug naar me toe en Otivar bleef bij haar. Ik dacht dat die me wel gezelschap zou komen houden. maar niks hoor. Nou, toch eens even dichterbij kijken dan, vanuit het randje van de struiken, maar niet verder hoor. En wat me toen overkwam; de baas en Otivar liepen gewoon weg! Ja zeg, jullie laten me hier niet achter toch?! Dus ben ik toch maar, helemaal langs de rand van het grasveld en het water naar ze toe gerend. Pfff. toch wel fijn en aan het riempje durfde ik wel over het grasveld weer verder. Ik heb een beetje pleinvrees, weet je.

Nou, ik vind het wel weer even mooi zo; ik ga slapen. Ben weer binnen, heb net gegeten, fijn. Maar waar is die baas nou? Ik kan haar wel horen, maar ik zie haar niet. Ik zal eens even een keel opzetten; ik kan heel goed janken. Hm.. Ze reageert niet.. Nou, dan doe ik mijn ogen maar dicht.

Woensdag 11 september
Wow, wat een dag zeg! Wel leuk, maar veels te druk! Wel heel veel geleerd. Zoveel zelfs dat ik af en toe vergeet dat ik bang ben op straat. Dan huppel ik ineens weg bij de hielen van de baas en ga vooruit naast Otivar lopen. Staartje omhoog, oortjes op scherp, beetje snuffelen aan grassprietjes. Ik heb vanavond laat zelfs heel rustig zitten poepen terwijl er verderop toch nog best een hoop auto's langs kwamen! En telkens netjes buiten geplast. Nou ja, behalve die ene keer dat ik heel lang had geslapen en ik nog een beetje suf mijn bench uit stapte. Waren daar ineens én het vrouwtje én Otivar; toen kon ik het even niet meer houden hoor.

Ik ben nu wel heel erg moe. volgens mij hebben we echt een beetje teveel gedaan vandaag hoor.. Maar das ook wel een beetje mijn eigen schuld. Want ik wil niet alleen thuis blijven en de baas kan natuurlijk niet al haar afspraken afzeggen, of ook hondenbrokjes eten. En Otivar moet natuurlijk wat langer naar buiten, maar dan moeten ze mij wel meenemen hoor, anders pik ik het niet. Dus zijn we naar het bos geweest, hebben boodschappen gedaan, later nog een stukje met de auto gereden en nu zijn we aan het werk. Bos was leuk; heb ook nog pootje gebaad. In de tas op de fiets er heen en Otivar lopend ernaast. Daarna in de tas naar de winkel, kon ik even uitrusten gelukkig. Thuis heel even gespeeld, gegeten en een tukkie gedaan.

En toen 's avonds in de auto, dat vind ik nog steeds niks; daar moet ik van kwijlen en ook nog overgeven later, want deze auto maakt wel erg veel herrie. Maar als ik dan buiten loop, is dat gelukkig gauw weer over. Nou, dus ik was wel moe daarna en dacht dat de dag wel weer lang genoeg geduurd had. Slapen wilde ik!!!! Maar nee, weer op die fiets; dit keer best lang en allemaal auto's die verderop hard langs reden. Maar ik zat in de tas, duim van de baas door mijn halsband. Zij zong een vrolijk liedje en ik kon fijn om me heen kijken.

En nu zijn we dus aan het werk. Ze heeft me op mijn eigen kussen onder een tafel gelegd, een beetje verstopt, zodat al die mensen die hier komen niet meteen op me af lopen. En als mensen me toch zien, mogen ze even in de buurt blijven staan en ik hoef me lekker niet te laten aaien. Wel zo rustig, ik heb wel weer genoeg gedaan vandaag, ik wil slapen! Misschien moet ik toch maar gauw leren dat ik ook wel eens alleen moet zijn. Ook omdat de baas een beetje raar begint te ruiken. Die schijnt niet naar de douche te kunnen, of zoiets.??

Ik begin het ook wel al een beetje te leren hoor. Eerst dacht ik "Zie je nou wel, die mevrouw is helemaal niet te vertrouwen, dat zei ik toch al!" Want ze liep ineens zomaar de kamer uit. Ik wilde al een keel opzetten, omdat ik dacht dat ze me in de steek ging laten, maar daar was ze alweer. Ze heeft het daarna nog wel vaker gedaan en tot nu toe komt ze telkens snel terug. Dus nou vind ik het wel goed als ze af en toe even gaat plassen. Misschien laat ik haar morgen zelfs wel douchen. Maar daar ga ik nu eerst een nachtje over slapen...

Donderdag 12 september
Hoi, daar ben ik weer!
De baas ruikt vandaag alweer een stuk beter. Ze had zich gisteren aan de kraan gewassen, maar vandaag gaf ze me een kluifje in de bench en toen vond ik het wel goed dat ze even ging douchen. Maar toen ze later ook nog eens sjek ging halen bij de benzinepomp om de hoek, ben ik gaan protesteren. Dat vond ik wel wat ver gaan hoor. Dus hebben Otivar en ik lekker samen zitten huilen. Alleen hielp het niet. ze kwam pas terug toen wij alweer uitgehuild waren. Misschien was dat toch niet zo'n goed idee. Dus dacht ik, als ik nou eens ga huilen als ik in mijn hokje moet. Gewoon zomaar, als het baasje wel gewoon binnen is. Misschien helpt dat en komt ze naar me toe in plaats van zich met de was bezig te houden. Maar nee hoor, hielp ook al niet.

En toen was ik stil en toen mocht ik er ineens wel uit. Ik snap er niks meer van. Maar nou kan ik jullie mooi vertellen wat ik allemaal nog gedaan heb. Ik werd natuurlijk wakker in het hotel waar we moesten werken en daar mocht ik in de tuin piesen, maar ik had lekker geen zin. Dus is de baas samen met mij naar huis gefietst langs die vreselijk drukke weg; is wel een stuk enger bij daglicht zeg.

Thuis hebben we Otivar opgehaald en zijn we naar het park gegaan. Gelukkig, een bekende plek, daar kon ik tenminste rustig piesen en poepen. En ik heb de eendjes even bekeken. Wel op veilige afstand, maar ik denk dat ik ze binnenkort maar eens van dichterbij ga bekijken. Volgens mij kan je daar nog wel lol mee beleven! Weer terug thuis zijn we allemaal gaan slapen en toen gingen we weer naar het hotel. Alleen op kantoor deze keer en daar kon ik rustig verder pitten, want dat kende ik, was ik 's nachts ook al geweest. Na 2 uurtjes weer terug. Langs de drukke weg was alweer een stuk minder eng en ik heb nu eens goed om me heen gekeken. Als de auto's niet te dichtbij komen, is die herrie helemaal niet zo eng. En toen hoefde ik niet naar huis, maar mocht ik bij de buurman spelen, bij Shepper.

Die woont ook bij een vrouwtje, vlak naast ons en als 'ie niet te lomp is, is 'ie best leuk! Er was ook nog een ander mens op bezoek en die heb ik eens even van dichtbij bekeken en me laten aaien. Ondertussen was mijn baasje met Otivar naar school geloof ik; die schijnt ook nog van alles te moeten leren. De baas kwam me ook weer ophalen en toen hebben we even met zijn drieën lopen dollen. Gaaf joh, ikke tussen die grote bekken! Daar ben ik helemaal niet bang van. Maar ik was wel weer moe. Dus ben ik thuis meteen gaan slapen, nadat we nog even gewandeld hadden. En om 7 uur de baas wakker gemaakt omdat ik moest piesen. Even naar buiten en weer terug naar bed tot 10 uur. Weer naar buiten, beetje eten, kluiven, huilen en nu maar weer slapen. Niet in mijn hok, maar lekker bij de baas en Otivar in de buurt.

Vanavond gaan we met zijn allen op visite, dus ik kan nog even lekker rustig aan doen. Misschien dat ik zo nog eens op zoek ga naar die koelkast. Ik denk dat ik wel weet waar die staat. Maar ik weet niet of ik er wel bij kan komen; er staat een plank voor de doorgang. Mja.., kan eens een poging wagen. In de vensterbank springen om naar buiten te kijken en op de bank om de katten te plagen, lukt ook, dus wie weet.

Vrijdag 13 september
Zo, daar ben ik weer; ik heb ff rustig aan gedaan. Enne.., misschien ben ik er wel voor het laatst.. Want vanavond komen er nieuwe baasjes kijken. Dus ik ga nu proberen om veel te slapen, want dan ben ik vanavond wakker genoeg om ze goed te kunnen bekijken misschien. Moet wel lukken, want ik lig bij de baas op kantoor, het is er lekker rustig, dus niemand die me stoort.

Heb toch nog wel wat geleerd hoor, gisteren enzo. Ben over een bruggetje in het park heen gelopen waar ik eerst helemaal niet overheen durfde. Maar voordat ik het wist, liep ik er al op, geen tijd om te protesteren deze keer. En weet je, van bovenaf kon ik wel mooi de eendjes bekijken!

En gisterenavond samen met het baasje en Otivar dus op visite geweest. Ik in de tas op de fiets, Otivar meerennen. Ha, toen durfde ik ook wel niet bang te zijn! Enne, wat nog meer... met een tennisbal gespeeld vanmorgen; die past al helemaal in mijn bek zeg! En in het park zag ik een mevrouw die ik al eens eerder had gezien, dus die ben ik maar vrolijk gedag gaan zeggen. Ik heb thuis en gisterenavond bij de visite geprobeerd of ze het goed vonden als ik op een bank of stoel gingen liggen. Nou, mooi niet dus.. balen hoor. Enne, met de kat gespeeld en Otivar's mand uitgeprobeerd, enne. overal gesnuffeld en netjes wachten bij de stoeprand, enne... gegeten natuurlijk, enne..., jeetje, wat heb ik het druk.

Pffff.... zzzzzzlapen....... zzzz... ik kruip lekker onder het bed hier....

Blondie

 

e-mail:

Nieuws

voorpagina | trainingsmethode | curriculum | tarieven
artikelen | gedichten & verhalen | gastenboek | links
Kynokliq - Eigentijdse inzichten, advies & begeleiding voor baas en hond